Protocol Diagnostiek

Leidraad voor diagnosticeren van kinderen met ernstige dyslexie

Het Protocol Diagnostiek is in 2007 afgerond. Het protocol dient als leidraad voor het diagnosticeren van kinderen in de basisschoolleeftijd met (ernstige) dyslexie. Het protocol is gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek.

Op grond van het protocol kan de dyslexiedeskundige de aard en ernst van de lees- en spellingsproblemen vaststellen. Het protocol beschrijft de stappen die de dyslexiedeskundige moet nemen voor het stellen van een diagnose en maakt onderscheid tussen ernstige en minder ernstige dyslexie.

Kinderen waarbij minder ernstige leesproblemen of dyslexie wordt vastgesteld, moeten geholpen worden binnen het onderwijs zelf. Kinderen bij wie ernstige dyslexie wordt geconstateerd, krijgen op grond van het protocol een indicatie voor een gespecialiseerde behandeling.

Wanneer verwijzen?

Een school mag een leerling naar de gezondheidszorg verwijzen wanneer hij tot de zwakste 10% behoort bij het lezen, of wanneer hij tot de zwakste 16% op lezen én de zwakste 10% op spelling behoort. Voor scholen betekent dit concreet dat leerlingen met een E-score op lezen en leerlingen met een lage D-score op lezen én een E-score op spellen kunnen worden doorgestuurd naar de zorg. Dit moet wel op minimaal drie opeenvolgende meetmomenten zijn vastgesteld, en na aanbod van extra zorg of specifieke interventies (minimaal twee interventieperioden) (Bron: Masterplan Dyslexie).

Voor dyslexiedeskundigen die vragen hebben over de vergoedingsregeling heeft het NIP/NVO een Helpdesk Dyslexie in het leven geroepen die per e-mail bereikbaar is. Daarnaast is er een ruim aanbod aan informatie over de vergoedingsregeling beschikbaar.

Links en bronnen:

• Masterplan Dyslexie
• Helpdesk NIP/NVO - Helpdesk voor dyslexiedeskundigen
• NIP - Nederlands Instituut van Psychologen
• NVO - Nederlandse Vereniging van Pedagogen en Onderwijskundigen

Direct naar: Diagnose van dyslexie.

Laatste wijziging: 31-08-2010