Dyslexie in de zorg

Sinds 1 januari 2009 zijn diagnose en behandeling van ernstige dyslexie opgenomen in het basispakket van de zorgverzekering. Vergoeding van dyslexiezorg is mogelijk onder bepaalde strenge voorwaarden. Grondslag voor de vergoeding vormen de Protocollen Diagnostiek en Behandeling van Dyslexie.

Sinds oktober 2012 is een bijlage opgenomen bij het Protocol Dyslexie Diagnostiek & Behandeling. Daarin staat dat een kind met een bijkomende stoornis ook in aanmerking kan komen voor vergoeding als de andere stoornis niet (meer) belemmerend is voor dyslexieonderzoek. Deze bijlage wordt in de volgende update van het Protocol als tekst opgenomen.

Met bijkomende stoornis wordt bedoeld een erkende stoornis, vastgesteld door een door de begroepsgroep (Nederlands Instituut van Psychologen (NIP) of de Nederlandse vereniging van pedagogen en onderwijskundigen (NVO)) erkende diagnosticus / deskundige.

Bijlage bijkomende stoornis / comorbiditeit

In de Richtlijn comorbiditeit van het Nationaal Referentiecentrum Dyslexie (NRD) en het Kwaliteitsinstituut Dyslexie (KD), die per oktober 2012 als bijlage is opgenomen bij het Protocol Dyslexie Diagnostiek & Behandeling, staat dat een kind dat een bijkomende stoornis heeft in aanmerking kan komen voor vergoeding als de andere stoornis niet (meer) belemmerend is voor dyslexieonderzoek. Dit beoordeelt de dyslexiespecialist. Deze richtlijn structureert de handelwijze voor kinderen met milde, niet belemmerende comorbiditeit.

Als de comorbide (bijkomende) stoornis wel belemmerend is voor dyslexieonderzoek en/of -behandeling dan komt het kind in eerste instantie niet in aanmerking voor vergoeding en wordt geadviseerd eerst de comorbide stoornis te laten behandelen. Als de bijkomende stoornis geen belemmering (meer) vormt, dan kan het kind in aanmerking komen voor het traject naar vergoeding binnen de zorgverzekering. Alle andere eisen blijven in alle gevallen gelden. Lees meer: Vergoeding dyslexiezorg.

Het is de dyslexiespecialist die beoordeelt of de bijkomende stoornis belemmerend is voor dyslexieonderzoek en -behandeling, niet de behandelend arts van de bijkomende stoornis. Alle behandelaren die zijn aangesloten bij één van de twee kwaliteitsinstituten (NRD of KD) werken volgens deze nieuwe richtlijn comorbiditeit. Lees meer in de richtlijn comorbiditeit.

Ernstige dyslexie

Het vermoeden van ernstige dyslexie moet door de school worden onderbouwd in een leerlingdossier. Het zijn met name leerlingen met een E-score voor lezen en leerlingen met een D-score voor lezen én een E-score voor spellen, voor wie de vergoeding van dyslexiezorg bedoeld is. Het hebben van E-scores is geen harde eis. Er spelen ook nog andere zaken mee, bijvoorbeeld bij hoogbegaafdheid of als het kind is blijven zitten. Lees meer: wat moet de school aanleveren in het leerlingdossier.

Minder ernstige dyslexie

Alle andere kinderen kunnen op elk moment via school of op initiatief van de ouders door een gekwalificeerde deskundige onderzocht worden op dyslexie. Voor deze groep gelden andere, minder strenge eisen. Ouders kunnen hun kind bijvoorbeeld direct aanmelden voor onderzoek, ook al is er geen sprake van E-scores. Er mag sprake zijn van het samengaan van dyslexie met een andere stoornis, ook als de andere stoornis dominant is. Ook is geen leerlingdossier nodig. Wel moet u in deze gevallen vaak zelf het onderzoek betalen.

Voldoet uw kind niet aan de criteria voor ernstige dyslexie dan zijn andere vormen van vergoeding mogelijk. Lees verder bij: Vergoeding van dyslexiezorg.

School is poortwachter

Om te voorkomen dat alle kinderen met leesproblemen aangemeld worden voor een dyslexie-onderzoek heeft de school de functie van een poortwachter. De school stelt een leerlingdossier samen om het vermoeden van ernstige dyslexie bij een leerling te onderbouwen. Dit dossier bevat een overzicht van de lees- en spellingtoetsen en een beschrijving van de geboden hulp op school.

Vervolgens kunnen ouders hun kind aanmelden bij een dyslexiebehandelaar voor diagnose en behandeling. De behandelaar beoordeelt of in het dossier het vermoeden van ernstige dyslexie voldoende is onderbouwd om tot diagnostiek en behandeling over te kunnen gaan. Met andere woorden: de inspanningen van de school, samengevat in het leerlingdossier en het deskundig oordeel van de deskundige zijn medebepalend voor een vergoeding van de dyslexiezorg. De dyslexiebehandeling geldt als geoorloofd verzuim, waarvoor de school vrij mag geven.

Zie ook:

Laatste wijziging: 29-11-2012

Veel gestelde vragen

1. Hoe moet de school in het kader van de vergoedingsregeling omgaan met doublerende leerlingen?

Om de zorg voor doublerende leerlingen zo goed mogelijk vorm te geven, geldt dat deze leerlingen in het kader van de vergoedingsregeling in principe vergeleken dienen te worden met hun leeftijdsgroep en niet met leerlingen in hun huidige groep. Voor leerlingen die bijvoorbeeld in groep 4 doubleren, geldt dus dat hun toetsresultaten - de tweede keer dat ze in groep 4 zitten - moeten worden vergeleken met leerlingen die inmiddels in groep 5 zitten (hun leeftijdsgroep).

Dit betekent echter niet dat een leerling die groep 4 nogmaals doet, de spellingtoets voor groep 5 moet maken. Hier worden namelijk woordsoorten getoetst waarin de leerling nog geen onderwijs heeft gekregen. U neemt bij deze leerling Spelling (Cito) af die hoort bij de jaargroep (in dit geval groep 4), waarbij u de ruwe score vertaalt naar een vaardigheidsscore. Deze vaardigheidsscore zet u om met behulp van de normtabel van de leeftijdsgroep (in dit geval groep 5). Op deze wijze toetst u niveauadequaat met een leeftijdsadequate normering.

Laat ouders bij de diagnosticus navragen hoe hij bij de beoordeling van het leerlingdossier omgaat met doublures.

Lees meer:

Het beoordelen van leerlingen die gedoubleerd hebben (C. Struiksma)
Zitten blijven vanwege leesproblemen

2. Waarom geldt de regeling niet voor alle kinderen die het nodig hebben? Is dit geen leeftijdsdiscriminatie of rechtsongelijkheid? Valt het aan te vechten via de Wet gelijke behandeling?

De regeling wordt stapsgewijs ingevoerd om de kosten binnen de perken te houden. Balans begrijpt dat het heel pijnlijk is voor de ouders en de kinderen die nu niet van deze regeling kunnen profiteren.

Maar na dertien jaar vechten om een vergoedingsregeling van de grond te krijgen, wist Balans dat deze regeling het hoogst haalbare resultaat was en de enige manier om een doorbraak te realiseren. Balans heeft de regeling daarom niet aangevochten.

Het lijkt ons ook niet aannemelijk dat deze regeling is aan te vechten via de Wet gelijke behandeling. Van juridische zijde is ons verzekerd dat er op genoemde wet uitzonderingen gemaakt mogen worden als er goede redenen voor zijn. In dit geval is het een financiële reden, omdat de regeling gestart is met een budget voor een beperkte groep en er is gekozen voor de groep die er het meeste profijt van zal hebben.

3. Komt een kind met dyslexie die ook een andere stoornis heeft in aanmerking voor vergoeding van dyslexiebehandeling?

Ja, dat kan. In de richtlijn comorbiditeit van het Nationaal Referentiecentrum Dyslexie en het Kwaliteitsinstituut Dyslexie staat dat een kind in aanmerking kan komen voor vergoeding als de bijkomende stoornis niet (meer) belemmerend is voor dyslexieonderzoek. Met bijkomende stoornis wordt bedoeld een erkende stoornis, vastgesteld door een door de begroepsgroep (NIP en NVO) erkende diagnosticus / deskundige.

Als de comorbide stoornis wel belemmerend is voor dyslexieonderzoek en/of -behandeling dan komt het kind in eerste instantie niet in aanmerking voor vergoeding en wordt geadviseerd eerst de comorbide stoornis te laten behandelen. Het is de dyslexiespecialist die beoordeelt of de bijkomende stoornis belemmerend is voor dyslexieonderzoek en-behandeling, niet de behandelend arts van de bijkomende stoornis.

Alle behandelaren die zijn aangesloten bij één van de twee kwaliteitsinstituten (NRD of KD) werken volgens deze nieuwe richtlijn comorbiditeit. Lees meer over de richtlijn comorbiditeit.